ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΟΜΙΛΙΩΝ 2026-2027

ΟΙ ΟΜΙΛΙΕΣ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΚΑΘΕ ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤΙΣ 18:00 ΣΤΟΝ ΙΕΡΟ ΝΑΟ ΑΓΙΟΥ ΤΡΥΦΩΝΟΣ ΚΑΜΑΤΕΡΟΥ ΑΡΧΗΣ ΓΕΝΟΜΕΝΗΣ ΑΠΟ 18 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2026

 

 

 ΚΥΚΛΟΣ ΟΜΙΛΙΩΝ 2026–2027

 

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΘΕΝΕΙΑ ΣΤΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

(Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ)

 

1^Η ΟΜΙΛΙΑ

Η ΑΣΘΕΝΕΙΑ ΚΑΙ Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ

Τι σημαίνει όταν η Εκκλησία μιλά για τον άνθρωπο ως «ασθενή» και για τον Χριστό ως «Ιατρό»;

 

Από τι ακριβώς ασθενεί η ψυχή;

 

Είναι η αμαρτία απλώς μια παράβαση κάποιων κανόνων ή κάτι πολύ βαθύτερο;

 

Τι χάσαμε με την πτώση και τι σημαίνει πραγματικά θεραπεία;

 

Και τελικά, ποιος είναι ο άνθρωπος όπως τον θέλησε ο Θεός και ποιοι καλούμαστε να γίνουμε;

 

 

2^Η ΟΜΙΛΙΑ

Η ΠΑΘΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ

Βλέπουμε πάντοτε τους ανθρώπους και τα γεγονότα όπως πραγματικά είναι ή πολλές φορές όπως τα ερμηνεύουν οι φόβοι, οι επιθυμίες και οι προσδοκίες μας;

 

Πόσο μπορούν τα σενάρια που δημιουργούμε μέσα μας για όσα έγιναν ή για όσα φοβόμαστε ότι θα συμβούν να επηρεάσουν τη διάθεσή μας, τις αποφάσεις και τις σχέσεις μας;

 

Μπορούμε να σχηματίσουμε μια λανθασμένη εικόνα όχι μόνο για τους άλλους, αλλά ακόμη και για τον ίδιο μας τον εαυτό ή για την πνευματική μας κατάσταση;

 

Και πότε η φαντασία, από μια φυσική δύναμη του ανθρώπου, αρχίζει να μας απομακρύνει από την πραγματικότητα και να αποκτά δύναμη επάνω μας;

 

 

3^η ΟΜΙΛΙΑ

Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΗΣ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ

Μπορούμε να ελευθερωθούμε από τις εικόνες, τις υποθέσεις και τα σενάρια που δημιουργούνται μέσα μας και συχνά μας απομακρύνουν από την πραγματικότητα;

 

Τι μπορούμε να κάνουμε όταν ένας λογισμός ή μια εικόνα επιστρέφει συνεχώς, δυναμώνει και αρχίζει να επηρεάζει τη διάθεση και τη συμπεριφορά μας;

 

Χρειάζεται να πολεμάμε κάθε εικόνα που περνά από τον νου μας ή υπάρχει άλλος τρόπος να στεκόμαστε απέναντί της;

 

Και πώς η νήψη, η μετάνοια και η εσωτερική απλότητα μπορούν να μας βοηθήσουν να ξεχωρίζουμε τι πραγματικά συμβαίνει από όσα εμείς υποθέτουμε, φοβόμαστε ή φανταζόμαστε;

 

4^Η ΟΜΙΛΙΑ

Ο «ΚΑΤΑ ΦΑΝΤΑΣΙΑΝ» ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ

Μπορεί ένας άνθρωπος να προσεύχεται, να νηστεύει, να εκκλησιάζεται και να πιστεύει ειλικρινά ότι προοδεύει πνευματικά, αλλά συγχρόνως να έχει σχηματίσει μια εικόνα για τον εαυτό του που δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα;

 

Μπορούμε να γνωρίζουμε τι είναι η ταπείνωση, η πίστη, η αγάπη ή η συγχώρηση και, επειδή τις εκτιμούμε και μιλάμε γι’ αυτές, να θεωρούμε ότι τις έχουμε ήδη αποκτήσει;

 

Γιατί μια παρατήρηση, μια αποτυχία ή μια δύσκολη σχέση αποκαλύπτουν πολλές φορές περισσότερα για την πραγματική μας πνευματική κατάσταση απ’ όσα πιστεύουμε εμείς για τον εαυτό μας;

 

Και ποιο είναι τελικά το ασφαλέστερο κριτήριο της πνευματικής μας πορείας: η εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας ή το αν η σχέση μας με τον Χριστό αλλάζει πραγματικά τον τρόπο με τον οποίο ζούμε;

 

5^Η ΟΜΙΛΙΑ

ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ

Έχουν τα όνειρα κάποιο ιδιαίτερο νόημα και από πού μπορεί να προέρχονται;

 

Μπορεί ένα όνειρο να προέρχεται από τον Θεό ή να φανερώνει κάτι για το μέλλον; Και αν ναι, μπορεί ο άνθρωπος να είναι βέβαιος ότι γνωρίζει την προέλευσή του;

 

Γιατί οι Πατέρες είναι τόσο επιφυλακτικοί ακόμη και απέναντι σε όνειρα με έντονο ή θρησκευτικό περιεχόμενο;

 

Τι πρέπει να κάνουμε όταν ένα όνειρο μας φοβίζει, μας αναστατώνει ή μας δημιουργεί την αίσθηση ότι κρύβει κάποιο μήνυμα;

 

Και τελικά, γιατί η πατερική παράδοση μας καλεί περισσότερο να προσέχουμε τον τρόπο που ζούμε όταν είμαστε ξύπνιοι παρά να προσπαθούμε να ερμηνεύουμε όσα βλέπουμε στον ύπνο;

 

 

6^Η ΟΜΙΛΙΑ

Η ΠΑΘΟΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΑΙΣΘΗΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΙΚΩΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΩΝ

Είναι το σώμα και οι αισθήσεις εμπόδιο στην πνευματική ζωή ή μπορούν και αυτά να συμμετέχουν στον αγιασμό του ανθρώπου;

 

Πώς όσα βλέπουμε, ακούμε, γευόμαστε και αγγίζουμε επηρεάζουν τις επιθυμίες, τους λογισμούς και τελικά τον τρόπο με τον οποίο ζούμε;

 

Γιατί το ίδιο πράγμα μπορεί να γεννήσει σε έναν άνθρωπο ευχαριστία και σε έναν άλλον επιθυμία, φθόνο ή προσκόλληση;

 

Μπορεί ο τρόπος που κοιτάζουμε, μιλάμε, τρώμε και γενικότερα χρησιμοποιούμε το σώμα μας να τροφοδοτεί τα πάθη, χωρίς το ίδιο το σώμα να είναι κακό;

 

Και πώς οι ίδιες αισθήσεις και το ίδιο σώμα που μπορούν να υπηρετήσουν τα πάθη μπορούν να γίνουν δρόμοι αρετής, διακονίας και αγιασμού;

 

 

7^Η ΟΜΙΛΙΑ

ΤΑ ΠΑΘΗ ΩΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΝΟΣΗΜΑΤΑ – ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΠΩΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝΤΑΙ

Τι είναι πραγματικά ένα πάθος; Είναι απλώς μια κακή πράξη, μια αδυναμία του χαρακτήρα μας ή κάτι βαθύτερο;

 

Όταν λέμε «έτσι είμαι εγώ», μιλάμε πάντοτε για τον πραγματικό μας χαρακτήρα ή μπορεί να έχουμε ταυτιστεί με κάτι που δημιουργήθηκε μέσα μας και ρίζωσε με τον χρόνο;

 

Ποια είναι η διαφορά ανάμεσα σε έναν λογισμό που περνά από τον νου, στη συγκατάθεσή μας σε αυτόν, σε μια αμαρτωλή πράξη και σε ένα πάθος;

 

Πώς κάτι που αρχικά εμφανίζεται ως μια απλή σκέψη ή επιθυμία μπορεί, μέσα από την επανάληψη, να γίνει συνήθεια και τελικά να αποκτήσει δύναμη επάνω μας;

 

Μπορεί ένα πάθος να υπάρχει μέσα μας χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε ή ακόμη και να κρύβεται πίσω από μια εξωτερικά καλή συμπεριφορά;

 

Και σε ποιο σημείο αυτής της πορείας βρίσκεται η δική μας ελευθερία και η δυνατότητα να μην αφήσουμε μια πρόσκαιρη κίνηση να γίνει μόνιμη κατάσταση;

 

8^Η  ΟΜΙΛΙΑ

Η ΦΙΛΑΥΤΙΑ

Είναι κακό να αγαπά κανείς τον εαυτό του ή υπάρχει μια υγιής και αληθινή αυτοαγάπη;

 

Πότε η φυσική φροντίδα του εαυτού αλλοιώνεται και γίνεται φιλαυτία, δηλαδή ένας τρόπος ζωής όπου το «εγώ» γίνεται το κέντρο και το μέτρο των πάντων;

 

Μήπως πίσω από την ανάγκη μας για άνεση, ασφάλεια, επιβεβαίωση, δικαίωση ή για να γίνεται το δικό μας κρύβεται κάτι βαθύτερο;

 

Πώς συνδέεται η φιλαυτία με την αναζήτηση της ηδονής, την αποφυγή της δυσκολίας, τη φιλαργυρία, την κενοδοξία αλλά και με τις συγκρούσεις στις σχέσεις μας;

 

Και πώς μπορεί ο άνθρωπος να αγαπήσει αληθινά τον εαυτό του χωρίς να κλείνεται στο εγώ του, αλλά ανοίγοντας συγχρόνως την καρδιά του προς τον Θεό και τον πλησίον;

 

9^Η  ΟΜΙΛΙΑ

Η ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΤΟΥ ΒΑΠΤΙΣΜΑΤΟΣ – ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΛΑΙΟ ΑΝΘΡΩΠΟ ΣΤΗΝ ΚΑΙΝΗ ΖΩΗ

Τι ακριβώς συνέβη όταν βαπτιστήκαμε; Ήταν απλώς η είσοδός μας στην Εκκλησία ή μια πραγματική αλλαγή στη σχέση και στον τρόπο υπάρξεώς μας ενώπιον του Θεού;

 

Τι σημαίνει ότι στο Βάπτισμα συμμετέχουμε στον θάνατο και στην Ανάσταση του Χριστού και ότι «νεκρώνεται» ο παλαιός άνθρωπος;

 

Αν το Βάπτισμα μας αναγεννά και μας ελευθερώνει από τη δουλεία της αμαρτίας, γιατί εξακολουθούμε να δεχόμαστε πειρασμούς, να έχουμε πάθη και να πέφτουμε;

 

Πώς συνυπάρχουν μετά το Βάπτισμα η χάρη του Θεού και η ανθρώπινη ελευθερία; Τι συμβαίνει όταν ο άνθρωπος δεν ζει σύμφωνα με τη δωρεά που έχει ήδη λάβει;

 

Και τελικά, τι σημαίνει σήμερα για εμάς όχι απλώς ότι «έχουμε βαπτιστεί», αλλά ότι καλούμαστε να ζούμε ως βαπτισμένοι;

 

10^Η  ΟΜΙΛΙΑ

Η ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΜΑΤΟΣ

Τι ακριβώς μας προσφέρει το Χρίσμα και γιατί η Εκκλησία το τελεί αμέσως μετά το Βάπτισμα;

 

Τι σημαίνει ότι το Χρίσμα είναι η «προσωπική Πεντηκοστή» του κάθε βαπτισμένου και τι δηλώνουν τα λόγια «Σφραγίς δωρεᾶς Πνεύματος Ἁγίου»;

 

Γιατί χρίονται το μέτωπο, τα μάτια, τα αυτιά, τα χείλη, το στήθος, τα χέρια και τα πόδια; Τι φανερώνει αυτό για τη θεραπεία και τον αγιασμό ολόκληρου του ανθρώπου;

 

Αν έχουμε ήδη λάβει τη δωρεά του Αγίου Πνεύματος, γιατί εξακολουθούμε να χρειαζόμαστε αγώνα, μετάνοια και αντίσταση στα πάθη;

 

Και πώς μπορεί μια δωρεά που οι περισσότεροι δεχθήκαμε ως βρέφη να γίνει σήμερα δύναμη που φωτίζει τις επιλογές μας, ενισχύει τη θέλησή μας και οδηγεί τη ζωή μας προς την πνευματική ωριμότητα;

 

11^Η  ΟΜΙΛΙΑ

Η ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΤΗΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΩΣ – ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥ ΤΡΑΥΜΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Γιατί χρειάζεται να εξομολογούμαστε ενώπιον ενός πνευματικού, αφού ο Θεός γνωρίζει ήδη όσα έχουμε κάνει και όσα υπάρχουν μέσα μας;

 

Είναι η Εξομολόγηση ένα δικαστήριο όπου καταγράφονται παραπτώματα ή ένας τόπος όπου ο άνθρωπος φανερώνει την πληγή του για να αρχίσει η θεραπεία της;

 

Τι είναι πραγματικά η μετάνοια και γιατί δεν ταυτίζεται απλώς με την ενοχή και τις τύψεις για το παρελθόν;

Τι σημαίνει όταν εξομολογούμαστε ξανά και ξανά την ίδια αδυναμία; Δείχνει ότι η μετάνοιά μας είναι ψεύτικη ή μπορεί να αποτελεί μέρος ενός πραγματικού αλλά δύσκολου αγώνα;

 

Πώς η εξαγόρευση, η πνευματική καθοδήγηση και η άφεση θεραπεύουν όχι μόνο μια συγκεκριμένη πράξη, αλλά και τη βαθύτερη κατάσταση που μας οδηγεί στην ίδια πτώση;

 

Και μπορεί ο άνθρωπος, όσο μακριά κι αν έχει φτάσει, να πάψει να καθορίζεται από το παρελθόν του και να κάνει πραγματικά μια νέα αρχή;

 

12^Η  ΟΜΙΛΙΑ

Η ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΣ

Τι συμβαίνει πραγματικά όταν ο άνθρωπος κοινωνεί το Σώμα και το Αίμα του Χριστού;

 

Γιατί η Εκκλησία ονομάζει τη Θεία Ευχαριστία «φάρμακο αθανασίας» και προσεύχεται να γίνει «εἰς ἴασιν ψυχῆς καὶ σώματος»;

 

Πώς μπορεί η Θεία Κοινωνία να ανακαινίζει όσα η αμαρτία τραυματίζει μέσα μας, να ενισχύει μια θέληση που συχνά υποχωρεί και να αποκαθιστά την εσωτερική μας ενότητα;

 

Αν η Θεία Ευχαριστία είναι πραγματικά θεραπευτική, γιατί εξακολουθούμε μετά τη Θεία Κοινωνία να έχουμε αδυναμίες, πάθη και πτώσεις;

 

Και τελικά, τι σημαίνει ότι στο Μυστήριο αυτό δεν λαμβάνουμε απλώς μια βοήθεια από τον Χριστό, αλλά κοινωνούμε τον ίδιο τον Χριστό και τη ζωή Του;

 

13^Η  ΟΜΙΛΙΑ

Η ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΤΟΥ ΕΥΧΕΛΑΙΟΥ

Τι ζητούμε πραγματικά όταν τελείται το Ευχέλαιο για εμάς ή για έναν άνθρωπο που αγαπούμε;

 

Προσεύχεται πράγματι η Εκκλησία για τη σωματική ίαση; Και πώς συνδέεται αυτή με τη θεραπεία και τον αγιασμό ολόκληρου του ανθρώπου;

 

Γιατί μέσα στο Ευχέλαιο η θεραπεία συνδέεται τόσο στενά με τη συγχώρηση των αμαρτιών; Και σημαίνει άραγε η ασθένεια ότι ο άνθρωπος αρρώστησε εξαιτίας κάποιας προσωπικής αμαρτίας;

 

Μπορεί το Ευχέλαιο να αντικαταστήσει την Εξομολόγηση ή τα δύο Μυστήρια έχουν διαφορετική θέση στη θεραπευτική ζωή της Εκκλησίας;

 

Και τι σημαίνει όταν προσευχόμαστε με πίστη, τελείται το Μυστήριο, αλλά η ασθένεια δεν υποχωρεί; Σημαίνει ότι η πίστη μας δεν ήταν αρκετή ή ότι η προσευχή μας δεν εισακούστηκε;

 

Τελικά, τι σημαίνει «θεραπεία» για την Εκκλησία όταν ο άνθρωπος εξακολουθεί να πονά, οι σωματικές του δυνάμεις μειώνονται και βρίσκεται ακόμη και μπροστά στον θάνατο;

 

Εδώ θα βρείτε όλες τις ομιλίες μας:  ΠΥΛΗ ΟΥΡΑΝΟΥ